କରୋନା ପ୍ରକୋପ ଓ କିଶୋରଙ୍କ ମାନସିକତା – ଡକ୍ଟର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସାହୁ

ଲେଖକ ପରିଚୟ

ଡକ୍ଟର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସାହୁ
ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ, ଓଡିଆ ଭାଷା ଓ ସାହିତ୍ୟ ବିଭାଗ, ମହାନଦୀ ବିହାର ମହିଳା ସ୍ନାତକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ, କଟକ | + ଏହି ଲେଖକଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଲେଖା ପଢିବାକୁ [ଏଠାରେ କ୍ଲିକ କରନ୍ତୁ]

କରୋନା ମହାମାରୀ ଲହର କମିନାହିଁ, ଦିନକୁ ଦିନ ଏହାର ପ୍ରକୋପ ମଣିଷକୁ ଭାରା କ୍ଳାନ୍ତ କରି ଦେଲାଣି । କୈାଣସି ସ୍ଥାନରେ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ହରାଇବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅସହ୍ୟ ହେଲାଣି । ଦୀର୍ଘ ଦେଢବର୍ଷର ଦୁଃଖଦ ଘଟଣାରେ ପରିବାରର ଅବସ୍ଥା ସାମାଜିକ-ଅର୍ଥନୈତିକ ସାମ୍ନାରେ ଖରାପ ହୋଇଗଲାଣି । ଏକ ପ୍ରକାର ସଙ୍କଟରେ ପଡିଗଲାଣି । ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଶିଶୁ ଏବଂ କିଶୋରମାନେ ଏଥିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ବିଶେଷକରି କିଶୋରମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହି ସଙ୍କଟ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଇଛି । ଆଜି ଏବଂ ଆସନ୍ତାକାଲି କିଶୋରମାନଙ୍କ ମନ, ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନର ଚିନ୍ତା ଏବଂ ସମସ୍ୟା ବୁ୍ଝନ୍ତି ଓ ଅହେତୁକ ଭୟ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସନ୍ତୁଳିତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଉଦାସୀନତାର ସମସ୍ୟା ବଢିବାରେ ଲାଗିଛି । ଗୋଟିଏ ପଟେ କିଶୋରମାନେ ନିଜର ଆତ୍ମୀୟ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ହରାଇ ନିଜକୁ ଅସହାୟ ମନେ କରୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ଏକାଡେମିକ୍ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଖାଦେଇଥିବା ଅସ୍ଥିରତା ହେତୁ ଭବିଷ୍ୟତ ଜୀବନ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଅନିଶ୍ଚିତତାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛନ୍ତି । ନିକଟରେ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ରାଇସେନରେ ଘଟିଥିବା ଏକ ଘଟଣାରେ କରୋନା କାରଣରୁ ମାଆକୁ ହରାଇଥିବା ଜଣେ କିଶୋର ଚତୁର୍ଥ ମହଲାରୁ ଡେଇଁପଡି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ । ବୋଧହୁଏ, ସେ ମା’ଙ୍କ ଅବର୍ତ୍ତମାନକୁ ସହ୍ୟ କରିପାରିନଥିଲେ ।

ଏପରି ଆଉ ଏକ ସମାନ ଘଟଣା ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆସେ । ରାଜଧାନୀ ଦିଲ୍ଲୀରେ ପିତାମାତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଦୁଇ କିଶୋର ଭାଇଭଉଣୀମାନେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ । ଉଭୟ ଫ୍ୟାନ୍‌ରେ ଟାଙ୍ଗି ମରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମ୍ପର୍କୀୟମାନେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ପୋଲିସକୁ ସୂଚନା ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ଉଭୟଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରାଯାଇ ପାରିଥିଲା । ପିତାମାତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରଠାରୁ ଦୁହେଁ ହତାଶ ହୋଇ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କୁ ଡାକି ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ । ଏହିପରି ରିପୋର୍ଟରୁ ଜଣାପଡିଛି ଯେ ଦେଶରେ କରୋନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହର ଭୟାବହତାକୁ ଦର୍ଶାଉଥିବା ଆକଳନ ମଧ୍ୟରେ ମନର ସାମ୍ନାରେ ଅନେକ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ଭରି ରହିଛି । ସଂକ୍ରମଣ ହେତୁ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବଢିବାରେ ଲାଗିଛି, ଯେଉଁମାନେ ପଛରେ ରହିଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ । ବାସ୍ତବରେ ଯୈାଥପରିବାର ଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଏକା ରହିବାର ପରିଣତି ଏବେ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡୁଛି । ଏକା ଏକା ଜୀବନ କାଟିବା କେତେ ଯେ ଦୁର୍ବିସହ ତାହା ବୁଝିବା କଷ୍ଟକର ହୋଇଥାଏ । ଯୈାଥପରିବାର ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଛାତ ତଳେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଗୋଟିଏ ହାଣ୍ତିର ବଢା ଖାଦ୍ୟର ସ୍ବାଦ ଓ ଆତ୍ମିକ ଭାବକୁ ହରେଇ ଦେଇଥିବା ସଭ୍ୟ ଶିକ୍ଷିତମାନେ ଏବେ କରୋନାରେ ପିଡୀତ ହୋଇ ଦୀର୍ଘଶ୍ଵାସ ଛାଡିବା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପନ୍ଥା ନାହିଁ । ଯାହାର କୁପରିଣାମ କିଶୋର ମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକ ପଡୁଛି ।

ନିଜର ଆତ୍ମୀୟ ମାନଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ସେମାନେ ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଆନ୍ତି । ବିଶେଷକରି କିଶୋର ପିଲାମାନେ ଏହି ଘଟଣା ଏବଂ ପରିସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ପ୍ରଭାବିତ ହେଉଛନ୍ତି । ପରୀକ୍ଷା ବାତିଲ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମହାମାରୀ ହେତୁ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିବା ଭୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଶୋରମାନଙ୍କ ମନ ଅନେକ ଜଟିଳତାର ଶିକାର ହୋଇଛି ‌। ପିତା ମାତାଙ୍କୁ ହରାଇବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା କେବଳ ସେମାନଙ୍କର ମନୋବଳ ଭାଙ୍ଗୁନାହିଁ, ବରଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ବାଧ୍ୟ ଯେ କରୁଛି, ଏହା କହିବା ଭୁଲ ହେବ ନାହିଁ । କରୋନା ମହାମାରୀ ସହିତ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଚିନ୍ତା ଓ ଭୟ ଏବଂ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ବଢାଇ ଦେଇଛି । ଏହି ଅବସ୍ଥା ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସାଂଘାତିକ ହୋଇପଡିଛି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ବୟସରେ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି । ଏହି କାରଣରୁ କିଶୋର ପିଲାମାନେ ଏପରି ଭାବପ୍ରବଣତା ପାଇଁ ଅଧିକ ଅସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇପଡନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ, ସେମାନେ ଏଭଳି କିଶୋରାବସ୍ଥାରେ ସାଂସାରିକତା ପାଇଁ ସେତେ ଚିନ୍ତିତ ନୁହଁନ୍ତି । ସେମାନେ ଏବୟସରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିବା, ଖେଳିବା, ବୁଲିବା, ଗାଇବା, ନାଚିବା, ମଉଜ ମଜଲିସ୍ ରେ ବୁଡି ରହିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି ।

ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେ ନାହିଁ, କି ମନକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିପାରେ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଯୁବାବସ୍ଥାର ବୁଝମଣା ଏବଂ ଚିନ୍ତା କେବଳ ବର୍ତ୍ତମାନ ସହିତ ନୁହେଁ, ଭବିଷ୍ୟତର ଚିନ୍ତାଧାରା ସହିତ ମଧ୍ୟ ଜଡିତ ଅଛି । ଏହି ବୟସ ବର୍ଗର ପିଲାମାନେ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଓ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ହରାଇବା ପରେ ସ୍ୱତଃ ହତାଶା ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ବୁଝି ପାରନ୍ତି । ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନାନାଦି ସମସ୍ୟା ଏବଂ ଏକାଡେମିକ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପଡନ୍ତି । ହା ହତାଶାର ଭାବନା ଭିତରେ ସନ୍ତୁଳିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ମନରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରେ । ପରୀକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକ କେବେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବ, ସରକାରୀ ବା ବେସରକାରୀ କର୍ମସଂସ୍ଥାନରେ ନିଯୁକ୍ତି ମିଳିବ କି ନାହିଁ, ଆର୍ଥିକ ଅନଟନ ଭିତରେ ଏଭଳି ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିତ ଜୀବନ କେତେ ଦିନ ଏମିତି ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ଘରେ ସୀମିତ ରହିବ ? ଏଭଳି ଅନେକ ନାନା ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ କିଶୋରମାନଙ୍କ ସରଳ ମନକୁ ଅଧିକ ମାତ୍ରାରେ ବିକାର ଗ୍ରସ୍ତ , ମାନସିକ ଏବଂ ଭାବଗତ ଜଟିଳତାରେ ସମ୍ମୁଖୀନ କରାଇ ଦିଏ । କରୋନା ସମୟରେ ଏହାକୁ ଆଉ ଏକ ସଙ୍କଟ ରୂପେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ ।

ବିଶ୍ୱର ଜନସଂଖ୍ୟା ତୁଳନାରେ କିଶୋରଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅଧିକ । ଭାରତରେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱର ସମତୁଳନାରେ କିଶୋର ସଂଖ୍ୟା ପ୍ରାୟ ଅଧିକ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଲାଙ୍କୁ ଦଶରୁ ଉନବିଂଶ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କିଶୋର ବୟସ ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯାଏ । ଏହି ବୟସ ପିଲା କେବଳ ବର୍ତ୍ତମାନର ସଂଗ୍ରାମଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ବରଂ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଯତ୍ନ ନିଆଯିବା ଆବଶ୍ୟକ ‌। ଏହି ମାନେ ଦେଶର ଭବିଷ୍ୟତ , ସଂପଦ । ଏହି ସମୟହିଁ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ପାଇଁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ । ନାନା ସ୍ୱପ୍ନ, ଆଶା, ଆକାଂକ୍ଷା ସହିତ ଜଡିତ ଆହ୍ୱାନ ଗୁଡ଼ିକ ଏକ ନୂତନ ଶିକ୍ଷାଦାନ-ଶିକ୍ଷଣ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି କରେ । କିଶୋର ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଶାରୀରିକ, ଭାବନାତ୍ମକ ଏବଂ ଆଚରଣଗତ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ସମୟହିଁ ଗୁରୁତ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଦୀର୍ଘ ଦେଢ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ସବୁକିଛି ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି । ମହାମାରୀ ହେତୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କିଶୋର ବୟସ ସାମାଜିକ, ଶାରୀରିକ ଏବଂ ଶିକ୍ଷାଗତ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରୁ ଦୂରେଇ ଯାଇଛି । ଏହି ସ୍ଥିରତା ମନକୁ କ୍ଳାନ୍ତ ଏବଂ ଜୀବନକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟହରା କରୁଛି । ସଂକ୍ରମଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହରରେ ସମଗ୍ର ପରିବାର ସଂକ୍ରମିତ ହେଉଛନ୍ତି । ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ପିଲାମାନଙ୍କର ଉଦାସୀନତା ଏବଂ ମାନସିକ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ମଧ୍ୟ ମୂଳୋତ୍ପାଟନ କରୁଛି , ଏବଂ ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟ, ଅସ୍ଥିରତା, ଅନିଦ୍ରା ଏବଂ ଅବସାଦର ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି ।

ମହାମାରୀର ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ନିରାଶା ଭାବ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି । ଏପରିକି ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ଉଭୟ ପିତାମାତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଛି ସେଠାରେ ପିଲାମାନେ ଏକାକୀ ରହିଛନ୍ତି । ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଜଡିତ ଅନେକ ସମସ୍ୟା ଓ ଚିନ୍ତା ସରକାର ଏବଂ ସମାଜ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଛି । ମହିଳା ଓ ଶିଶୁ ବିକାଶ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ପରିବାର କଲ୍ୟାଣ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ପକ୍ଷରୁ ପିଲାମାନଙ୍କର ଉପଯୁକ୍ତ ଯତ୍ନ ନେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି ‌। କୁହାଯାଇଛି ଡାକ୍ତର ଖାନାରେ ମହାମାରୀରେ ଗୁରୁତର ଅବସ୍ଥାରେ ରହୁଥିବା ଅଭିଭାବକମାନେ କହିପାରିବେ ଯଦି ସେମାନଙ୍କ କିଛି ଅଘଟଣ ଘଟେ, ସେମାନଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କର ଯତ୍ନ କିଏ ନେବେ ? ଏହି ଚିନ୍ତା କେବଳ ପିତାମାତାଙ୍କ ଜୀବନ ହରାଇବା ବିଷୟରେ ନୁହେଁ, ଚିକିତ୍ସା ସମୟରେ ଘରେ ସେମାନଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ପିଲାମାନଙ୍କର ଯତ୍ନ ନେବା ମଧ୍ୟ ଜରୁରୀ ।

ଏହି ସଙ୍କଟ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ପିଲାମାନଙ୍କର ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ବିପଦ ଭାବରେ ଦେଖି ନାହିଁ, ବରଂ ଶିଶୁ ଶ୍ରମିକ ତଥା ଶିଶୁ କାରବାର ସହ ଜଡିତ ଭୁଲ ଲୋକ ଏହାର ଫାଇଦା ଯେମିତି ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଆଶଙ୍କା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି । ନିଃସନ୍ଦେହ, ବିଶ୍ୱ ମହାମାରୀର ଏହି ଆଘାତ ଦ୍ୱାରା କିଶୋରମାନେ ଆକ୍ରାନ୍ତ । ସେଥିପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ତରରେ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ ଆବଶ୍ୟକ ରହିଛି ‌। ବାସ୍ତବରେ, କରୋନା ସଂକ୍ରମଣ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ବୟସର ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି । ଅଧ୍ୟୟନରୁ ଜଣାପଡିଛି ଯେ ଏହି ମହାମାରୀ ବୟସ୍କଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ପିଲାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକ ପ୍ରତିକୂଳ ପ୍ରଭାବ ପକାଇବ । ଏହା ଅନେକ କାରଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବ ଯେପରିକି ପିଲାମାନଙ୍କର ବୟସ ବର୍ଗ, ସାମ୍ପ୍ରତିକ, ଶିକ୍ଷାଗତ ସ୍ଥିତି, ଅର୍ଥନୈତିକ ସ୍ଥିତି, ପୂର୍ବ ମାନସିକ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟ ସ୍ଥିତି ଓ ପିତାମାତାଙ୍କ ସଂକ୍ରମଣ ହେତୁ ସଂକ୍ରମିତ ହେବାର ଭୟ । ଯଦିଓ ସଂକ୍ରମଣର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ପିଲାମାନଙ୍କଠାରେ ସଂକ୍ରମଣ ସଂଖ୍ୟା ବହୁତ କମ୍ ଥିଲା, ଘରେ ଗୃହ ବନ୍ଦୀ ଭାବେ ରହିବା , ଅନଲାଇନ୍ ଅଧ୍ୟୟନ, ଏବଂ ଏହି ରୋଗ ସହ ସଂଗ୍ରାମ କରୁଥିବା ପିତାମାତା, ଗୁରୁଜନ ମଧ୍ୟ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲେ । ୟୁନିସେଫ୍ ୨୦୧୯ ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, ବିଶ୍ୱର ଏହି କିଶୋର ପିଲାମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ପ୍ରାୟ ଅଢେଇଇ ବିଲିୟନ, ଯାହା ବିଶ୍ୱ ଜନସଂଖ୍ୟାର ପ୍ରାୟ ଅଣେଇଶ ପ୍ରତିଶତ ଅଟେ । ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ପିଲାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସହ ଜଡିତ ପରିସ୍ଥିତି ବୁଝାଇବା କଷ୍ଟକର ନୁହେଁ ଏହା କେତେ ପରିମାଣରେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ହେବ କହିବା କଷ୍ଟକର ।

ଭାରତରେ, ପିଲାମାନଙ୍କୁ ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ଆଗରେ ବୁଝିବା ଓ ପରିଚାଳନା କରିବା ପାଇଁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ କେବଳ ଛାଡ଼ି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ପରିବାର ନିଜେ ପିଲାମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା କବଚ । ପରିବାରର ପିତାମାତା, ଆତ୍ମୀୟ, ଗୁରୁଜନ, ଶିକ୍ଷକ ପିଲାଙ୍କୁ ଗଠନମୂଳକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ କରିପାରିବେ ଓ ତାହା ତାକୁ ସହିତ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇପାରିବେ । ଏହି ବିପର୍ଯ୍ୟୟରେ କେତେକ ପରିବାର ଛିନ୍ନଛତ୍ର ହୋଇଯାଉଛି, ଏହା ସବୁଠାରୁ ଦୁଃଖଦ । ସଂପର୍କୀୟ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ ଦୂରତା ସୃଷ୍ଟି କରି ଦେଉଛି । ଅର୍ଥାତ୍ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଥିବା ପିଲା ଅନାଥ ପାଲଟି ଯାଉଛି, ଆତ୍ମିକ ମାନେ ଦୂରେଇ ଯାଇଛନ୍ତି ‌। ଏହି କାରଣରୁ ଏହା ଉପରେ ଶିଶୁରୋଗ ବିଶେଷଜ୍ଞ, ମନୋସ୍ତତ୍ତ୍ୱବିତ୍ ଓ ଶିକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଅନେକ ଗୁରୁତର ବିପଦ ବିଷୟରେ ଚେତାବନୀ ଦେଇଛନ୍ତି । ବିଶେଷକରି ଆଗାମୀ ଦିନରେ କିଶୋରମାନଙ୍କ ବୃହତ୍ତମ ଚିନ୍ତା, ଉଦାସୀନତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକାରର ମାନସିକ ସମସ୍ୟାର କିଭଳି ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ତାହା କଳନା କରାଯାଇ ନପାରେ । ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସଙ୍କଟରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ହେଉଛି ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକଙ୍କ ସାମାଜିକ ଓ ମାନବିକ ଗୁରୁ ଦାୟିତ୍ଵ…!!!

ଓଡିଆ ଭାଷା ଓ ସାହିତ୍ୟ ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ
ମହାନଦୀବିହାର ମହିଳା ସ୍ନାତକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ , କଟକ -୪
ଦୂରଭାଷ : ୯୦୪୦  ୧୫୧୪ ୭୫

One Reply to “କରୋନା ପ୍ରକୋପ ଓ କିଶୋରଙ୍କ ମାନସିକତା – ଡକ୍ଟର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସାହୁ”

  1. ଭାରା କ୍ଳାନ୍ତ = ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ [ଭାର + ଆକ୍ରାନ୍ତ]

    ପିଡୀତ = ପୀଡି଼ତ

    ଚାହାଁନ୍ତି = ଚାହାନ୍ତି

    ଅଣେଇଶ = ଉଣେଇଶ

    ମନୋସ୍ତତ୍ତ୍ୱବିତ୍ = ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱବିତ୍

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *