ମୁଠାଏ ଶୂନ୍ୟତା – ତପନ ଦୀକ୍ଷିତ

ବସନ୍ତଟା ଫୁଲୁଥିଲା ଗହ ଗହ ଜହ୍ନରାତି ତା ନରମ ଚିବୁକ ଛୁଆଁରେ ପବନଟା ଖେଳୁଥିଲା ଚୁନା ଚୁନା ତାର ସେଇ ଅସଜଡ଼ା କେଶ ଆଉ ପଣତ କାନିରେ, ଋତୁ ଥିଲା ରାତି ଥିଲା ଆଉ…

କବିତା – ଜହ୍ନ ଉଇଁଥିବ – ତପନ ଦୀକ୍ଷିତ (ବେଳାଭୂମି)

ରୁତୁଦେହେ ଥିବ ମହକ ତୁମର ପବନେ ପୂବେଇ ପ୍ରେମ କେରି କେରି ହୋଇ ଉଡୁଥିବ ସାଥି ଅସଜଡ଼ା କେଶ ତୁମ, ବୁଡି ଯାଉଥିବେ ସୁରଜ ଦେବତା ପ୍ରତିଚୀ ଗଗନ କୋଳେ କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଦେହେ ରଙ୍ଗ…

କବିତା – ଉଦବେଳନ ଏକ ପ୍ରଣୟୀ ମନର – ତପନ ଦୀକ୍ଷିତ (ବେଳାଭୂମି)

ଚାଣକ୍ୟ ନୁହଇଁ ଚାତୁରୀରେ ତୁମ ମନକୁ ଭୁଲାଇ ଦେବି ଚରକ ନୁହେଁ ମୁଁ ପ୍ରେମ ଜ୍ୱରପାଇଁ ଔଷଧି ତୁମକୁ ଦେବି, ଚାର୍ବାକ ନୁହଁଇ ଅବାସ୍ତବ ବୋଲି ତୁମ ପ୍ରେମକୁ କହିବି ଭର୍ତ୍ତୃହରି ରୂପେ ଶୃଙ୍ଗାର…

କବିତା – ତଥାପିବି ତୃଷ୍ଣା କଣ୍ଠେ – ତପନ ଦୀକ୍ଷିତ (ବେଳାଭୂମି)

ରୂପ ସହରରେ ଅସରା ଝରୁଛି ତଥାପିବି ତୃଷ୍ଣା କଣ୍ଠେ ଲାଗେ ଶୋଷେ ଶେଷ ହୋଇ ନଯାଏଁ ମୁଁ ସେ ସହର ଉପକଣ୍ଠେ’ଶ୍ରାବଣ ସୁନ୍ଦରୀ ଜାଳୁଥିବ ବସି ପ୍ରୀତିର ଦୀପାଳି ଥୋଇକାଳ ବଇଶାଖୀ ଜଳି ଯାଉଥିବ…

କବିତା – ମୁଁ ଯେଉଁଦିନ ମୁଁ ରହିବିନି – ତପନ ଦୀକ୍ଷିତ (ବେଳାଭୂମି)

ମୁଁ ଯେଉଁଦିନ ମୁଁ ରହିବିନି ଭାବି ଭାବି କଥା ତୁମ ପବନେ ଲାଗିବ ପୂବେଇ ଛୁଆଁଟା ଋତୁ ଥିବ ବଦନାମ, ତୁମେ ଆସୁଥିବ କୁଆଁରୀ ଘାଟରୁ ପହିଲି ଗାଧୁଆ ସାରିଜୁଡୁବୁଡୁ ଥିବ କୁଆଁରୀ ଦେହଟା…

କବିତା – ପ୍ରୀତି ପ୍ରତୀକ୍ଷା – ତପନ ଦୀକ୍ଷିତ (ବେଳାଭୂମି)

ହୃଦୟର ପ୍ରୀତି ପାନ୍ଥଶାଳା କାନ୍ଥେ ଥରଟେ ନାଁ କୁ ଲେଖିଚାଲିଯାଅ ପଛେ ମୋତେ ଛାଡି ତୁମେ ଦୁଃଖ ମୋ ନାହିଁ ସଖୀ,ଯେବେବା ଫେରିବ କେବେ ଏଇବାଟେ ଗତାୟୁ ଯୌବନ ଝୁରିସ୍ୱାଗତରେ ତୁମ ବସିଥିବି ଚାହିଁ…

କବିତା – ପ୍ରଣୟ ଯାଚନା – ତପନ ଦୀକ୍ଷିତ (ବେଳାଭୂମି)

ଖେଳାଇ ଦିଅ ସେ ଘନ କୁନ୍ତଳେବଇଶାଖୀ ଦେହେ ମମବିତିଯାଉ ଏଇ ବିରହ ରଜନୀନିଃଶେଷ ହେଉ କାମ,ଆଲିଙ୍ଗନ ଆଉ ପ୍ରୀତି ଚୁମ୍ବନେଆଦର ସମ୍ଭାଷଣେଉରଜ ସରୋଜେ ଅର୍ପଣେ ତୁମଅତୀବ ସଂଗୋପନେ ,ଅବା ଜାଳିଦିଅ ସେ ରୂପ ଶିଖାରେନିରୀହ…

କବିତା – ବିଶେଷ ଦୁଃଖର ବିଷମ ଜ୍ୱାଳା ଏ – ତପନ ଦୀକ୍ଷିତ (ବେଳାଭୂମି)

ତାରଣ କରିବୁ ତୋରଣେ ଆସିଛି ବାରଣ ନକରି ରାଣତିରଣେ ଶରଣ ତୋରଣେ ତୋ ଆଶ ରଖିବୁ କିଙ୍କର ପ୍ରାଣ,ତୃଷା ରେ ଆତୁର କଣ୍ଠ ଶୁଖେ ମୋର ପୟୋକୁମ୍ଭୁ ବାରି ଦାନେତୋଳି କୋଳେ ଢ଼ାଳି ତୃଷା…