ମୁଁ ଓ ସେ

ଏହି କବିତାରେ କବି ନିଜକୁ ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପମା ଓ ରୂପକ ମାଧ୍ୟମରେ ତୁଳନା କରିଛନ୍ତି । ନିଜକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ନିଆଁ, ଛୁଆ ପରି ସ୍ନେହୀ, କଥାକୁହା ତାରା, ଦୁବ ଘାସ, ଯାଯାବର ଓ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଭାବେ ଦେଖାଇଛନ୍ତି । ଅର୍ଥାତ୍ ସେ ଅଶାନ୍ତ, ସରଳ, ଭାବୁକ ଓ ଅସ୍ଥିର । ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଝରଣା, ମେଘମୟ ଆକାଶ, ମରୁଉଦ୍ୟାନର ମରୀଚିକା, ସବୁଜ ବନର ସମାହାର ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନା କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ସ୍ଥିରତା, ଶାନ୍ତି, ବିଶାଳତା ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ପ୍ରତୀକ । ସମଗ୍ର କବିତାରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ଆକାଂକ୍ଷା ଭାବ ଦେଖାଯାଏ । କବି ନିଜକୁ ଛୋଟ, ଅସ୍ଥିର ଓ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ମନେ କରୁଥିବା ବେଳେ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ, ଶାନ୍ତ ଓ ବିଶାଳ ହୃଦୟରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି । ଶେଷରେ, ନିଜ ଭିତରେ ବିଚ୍ଛେଦ ଓ ଅପୂରଣୀୟ ପ୍ରେମର ବେଦନାକ୍ତ ସ୍ଵରକୁ ପରିପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି । ଏହି କବିତାର ମୁଖ୍ୟ ସାରାଂଶ ହେଉଛି, ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ସ୍ୱଭାବର ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଗଭୀର ପ୍ରେମ, ଆକାଂକ୍ଷା ଓ ବିଚ୍ଛେଦର ଭାବନା.. ।