ସ୍ମୃତି ପାଦଚିହ୍ନ

ଏହି କବିତାରେ କବି ଗଭୀର ପ୍ରେମ, ବିଚ୍ଛେଦ ଓ ସ୍ମୃତିର ଭାବନାକୁ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତ କରିଛନ୍ତି । ସମୁଦ୍ର ବେଳାଭୂମିରେ ଦୁଇଜଣ ସାଥିହୋଇ ଏକା ବୁଲୁଥିବା ସମୟର ସ୍ମୃତିକୁ ମନେ ପକାଇଛନ୍ତି । ସମୁଦ୍ରର ଢେଉ ସମସ୍ତ ପଦଚିହ୍ନ ଗୁଡିକୁ ଲିଭାଇ ଦେବା ଭୟରୁ ଦୂରେଇ ପଥର ଚଟାଣ ପରି ସ୍ଥିର ରଖିଥିବା ଭାବନାର ପଂକ୍ତି ଗୁଡିକୁ ଖୁବ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସମୟର ଢେଉରେ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ପାଦଚିହ୍ନ ଗୁଡିକୁ ଭାସି ଯାଇଥାଏ, ଏହା ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି ଏହି କବିତାରେ । ଅହଲ୍ୟା ପରି ଅପେକ୍ଷାରେ କେହି ବି ରହିବେ ନାହିଁ, କେବଳ ନିଜ ପ୍ରେମକୁ ସ୍ମୃତିର ଚଟାଣରେ ସାଇତି ରଖି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ହିଁ ସାର । ନିଜର ପ୍ରେମର ଭାଗ ମାପ ନକରି ନିଃସ୍ୱାର୍ଥ ଭାବେ ସମର୍ପିତ ହେବାର ଆହ୍ଵାନ ଏହି କବିତାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରିହୁଏ । ଏହି କବିତାରେ ପ୍ରେମର ସ୍ମୃତି, ବିଚ୍ଛେଦର ବେଦନା ଓ ଶେଷରେ ସ୍ମୃତିକୁ ପାଥେୟ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ମନୋଭାବକୁ ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଇଛି.. ।