ସଚରାଚର ନିର୍ମାତା

ଏହି କବିତାରେ କବି ନିଜ ଜୀବନକୁ ଏକ ତୁଚ୍ଛ ଓ ଶୂନ୍ୟ ମରୁଭୂମି ସହିତ ତୁଳନା କରି ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଓ ଶରଣାପନ୍ନ ଭାବକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି । ସେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଭଗବାନଙ୍କ କୃପା ନଥିଲେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଏକ ନିର୍ଜୀବ ବୃକ୍ଷ ସଦୃଶ ମନେହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଭଗବାନଙ୍କ କରୁଣା ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଜୀଇଁବାର ନୂତନ ଆଶା ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ । କବି ଜୀବନରେ ଦୁଃଖ-ସୁଖ ଓ ପାପ-ପୁଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ଖୋଜିବାର ପ୍ରୟାସ କରିଛନ୍ତି । ସଂସାର ସାଗରରେ ମଣିଷ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅସହାୟ ହୋଇପଡ଼େ, ତେଣୁ ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି । କବିର ବିଶ୍ୱାସ ଯେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିନା କିଛି ବି ଘଟେ ନାହିଁ । ସେହି ଭଗବାନ ହିଁ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଧାରଣର ଆଧାର । ତେଣୁ କବି ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଇ ନିଜ ଜୀବନର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତାଙ୍କ କୃପାଭିକ୍ଷାର ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଛନ୍ତି.. ।